Dag iedereen,

Vandaag een update over onze reis naar het land van bolhoedjes, heksenmarkten en de vangst van Che Guevara.

Om je te verplaatsen binnen Zuid-Amerika is de bus verruit de goedkoopste optie, maar ook de meest vermoeiende. Uiteindelijk zouden wij in onze reis van 7 dagen, 82 uur op de bus zitten. Van bussen in 'cama' moet je niet te veel verwachten, als je de zetel plat kan leggen is het nog moeilijk slaap te vatten.

Onze eerste halte was de stad 'De Vrede', la paz in het Spaans. Bij aankomst werden we meteen opgewacht door onze lokale partner. De eigenaar van het reisbureau bleek een boliviaan te zijn die zijn gehele jeugd op het strand van california had doorgebracht, en dan ook vlekkeloos Engels sprak. De service die we kregen was gewoonweg schitterend. Na een kleine pauze om even op te frissen, vertrokken we op onze citytour. La paz is volledig omringd door bergen, wat langs de ene kant de stad opdeelt in verschillende delen, langs de andere kant ook prachtige uitzichten oplevert. De stadstour bracht ons naar vele van deze panorama's, toonde ons het politieke centrum en leidde ons de weg naar de heksenmarkt. De heksenmarkt is een naam gegeven door de Europese veroveraars, simpelweg omdat de praktijken die ze daar zagen voor hun hekserij leek. Eigenlijk waren het gewoon gebruiken die tot de dag van vandaag tot de cultuur van de andes behoren. Een van de praktijken is om 'patchamama' (moeder aarde) gunstig te stemmen, door het begraven van een lamafoetus. Deze kan je er dan ook in alle maten en gewichten, met of zonder haar, vinden. Verder zijn kruidenmengelingen voor alles en nog wat samen met beeldjes voor bescherming dingen die veelvuldig over de toonbank gaan als souvernir.

Na een deugddoende nachtrust vertrokken we de volgende dag naar tiwanaku en zijn zonnepoort. Een prachtige dag vol met zonnestralen verlichtte de tempels van deze pre-inkacultuur. Dankzij een zeer goede gids kwamen we een heleboel interessante dingen te weten over die ons inzicht opleverde over eens iets anders dan inka's. Sommige wetenschappers beweren dat tiwanaku wel eens de oudste stad ter wereld zou kunnen zijn. Dit omdat resten gevonden in het titikakameer, te linken zijn aan deze stad en er dus al sprake zou van geweest zijn toen het meer nog niet zo verspreid was. Anderzijds omdat de zonnestralen die de hoeken van de zonnepoort bij de zonnewendes moet verlichten, hier nu niet meer precies op weten in te vallen. Dit kan verklaard worden door het bouwen van deze poort toen de inclinatie van de aarde nog anders was. Al moet ik wel zeggen dat onze gids dit als Europese zever bestempelde. Tijdens ons buffetlunch kregen we een soort van salsa voorgeschoteld die wij en onze medepassagiers nog niet hadden gezien. Wanneer een van onze Engelse medereizigers zijn vinger, inclusief lange en vuile vingernagel, in dit goedje stak om te proeven, hebben wij wijselijk gepast. Onze pauze werd nog eens opgevrolijkt door een zotte Franse, die er niet beter op gevonden had om met een andere vrouw van Zwitserland, kletterende ruzie te maken. Al bij al een intressante en amusante dag.

Dit is alles wat deden voor het vertrek naar het prachtige uyuni. Voor de stad zelf moet je echt niet naar bolivia gaan. De stad is klein en lelijk dit in schrill contrast met de schoonheid van de zoutvlaktes. Elke dag van deze reis is bracht ons naar een volledig ander landschap, van zout over woestijn naar lagunes en geysers. Het zicht over deze zoutvlakte van 12 vierkante kilometer, werd voorafgegaan door een treinenkerkhof. Een opeenstapeling van treinwrakken gaf stof voor een heleboel prachtige foto's. Midden in deze witte spiegel ligt het visseneiland. Heel dit eiland is bezaaid met cactussen van 30cm tot 9m hoog, en voelt als een compleet nieuwe wereld als je de oneindige zoutvlakte verlaat. Na een eerste dag van natuurschoon begon ons avotuur naar het hotel. Normaal gezien verbleven we in een hotel waar de overgrote meerderheid vervaardigd was uit zout. Aangezien het reisagentschap geen reservaties had gemaakt, omdat dit volgens hun onmogelijk was, reden we met onze 70-jarige chauffeur rond op zoek naar onderdak. Omdat de nacht reeds gevallen was en andere groepen toeristen ons steeds voor waren, vonden we na 2 uur uiteindelijk een slaapplaats bij een lokale familie. Spijtig dat we geen thermometer meenamen, want in onze kamer lag de temperatuur volgens ons rond het vriespunt. Dankzij een lekkere maaltijd en een warme tas thee wisten we iets warmer de slaap te vatten.

De 2de dag vertrokken we al vroeg na het ontbijt. We reden door een woestijnachtig landschap dat omwille van vele prachtige rotsformaties uniek was om te zien en op veel momenten meer op een schilderij leek dan de werkelijkheid. De vele lagunes die we die dag zagen, hadden kleuren die we nooit eerder in water zagen. Van hemelsblauw tot appelblauwzeegroen en zelfs rood. De vele flamingo's waren de fauna die de welgekende combinatie met flora compleet maakte. Deze prachtige wezens, drijvend op een helderblauw meer, met golvende bergketens in de achtergrond, zorgde ervoor dat we de koude nacht snel vergaten. De avond viel al snel maar deze keer hadden we wel basisaccomodatie. Het woord 'basisaccomodatie'mag je heel letterlijk nemen, en hier was er dan ook geen verwarming. Met -10 als buitentemperatuur zit er niets anders op dan met 2 in een kleine bedje te gaan liggen en mekaar te verwarmen. Het eten die avond was een boliviaanse specialteit: een grote pot met wienerworst, ajuin, fritten, en gekookte eieren. Wie ooit deze combinatie bedacht had al te lang buiten gezeten bij deze temperaturen denken wij. De fles wijn die we zonder kurkentrekker moesten openen, was een sympathiek gebaar maar moeilijk te drinken met de stop erin.

De derde dag bracht Octavio, onze chauffeur, ons naar een vulkanisch gebied. Geysers, fumarollen en borrelende modderputten zijn dingen die je niet snel vergeet. De stop die we maakte bij warmwaterbronnen was een manier om je op te warmen van de vorige nacht, maar de gedachte aan de koude bij het verlaten van deze hittebron was genoeg om ons af te schrikken en spontaan kiekevel te geven. Na het afzetten van onze vier Canadese omhooggevallen medereizigers aan de grens met Chile, hadden we een lange weg terug voor de boeg. De platte band en het verliezen van een velg zorgde voor entertainment onderweg. Na 9 uur rijden kwamen we terug aan in Uyuni om vandaar naar La Paz te rijden.

De terugweg was weer een tocht met weinig slaap en omdat we een minder luxueze bus namen, stopte de bus in elke boerengat van Bolivie en Peru. De verschillende controles op smokkelwaar waren dan wel weer iets wat je enkel op goedkopere bussen ziet. Vrouwen met bolhoeden die vertrekken met 30 zakken en aankomen, na een controle, met 10 zakken waren telkens de pineut. Uiteindelijk kwamen we om half 1 's nachts aan in Cusco en konden we EINDELIJK genieten van een warm bed en een heerlijke douche.

De foto's die bij dit avontuur horen staan reeds op de blog.